ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ (ΣΕΦΚ)

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ (ΣΕΦΚ)

Η ΓΣ του Συλλόγου Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών καταγγέλλει την απόφαση του ΠΑΜΕ ιδιωτικών εκπαιδευτικών να στείλει μέλος της πανελλαδικής γραμματείας του ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών, καθηγήτρια σε ιδιωτικό σχολείο, να ανακοινώσει στη Γενική Συνέλευση του κλάδου των εργαζομένων στα φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης του νομού Αττικής ότι η ΑΣΚ (Αγωνιστική Συνδικαλιστική Κίνηση) δεν θα συμμετέχει στις εκλογές του ΣΕΦΚ στις 26/27/28 Νοέμβρη.
Η απόφαση αυτή δεν είναι αποτέλεσμα της ανάγκης των συναδέλφων. Είναι απόφαση που έλαβε ο κλειστός πυρήνας της ηγεσίας του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ να αποσύρουν τα μέλη τους από πρωτοβάθμια σωματεία τα οποία δεν ελέγχουν και να τα εντάξουν σε δικές τους παραταξιακές συγκροτήσεις.
Η απόφαση δεν ανακοινώθηκε στη Γενική Συνέλευση από εργαζόμενο στα φροντιστήρια, ούτε είναι συλλογική απόφαση των μελών της παράταξης ΑΣΚ. Μαζί με την καθηγήτρια σε ιδιωτικό σχολείο, μέλος της πανελλαδικής γραμματείας του ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών, δεν υπήρχαν εργαζόμενοι στα φροντιστήρια, ούτε η εκλεγμένη συνάδελφος στο ΔΣ του ΣΕΦΚ ούτε ο εκλεγμένος στο ΔΣ της ΟΙΕΛΕ.
Εδώ και 3 χρόνια το ΠΑΜΕ Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών έχει ανακηρύξει σε «εχθρό της εργατικής τάξης» τον ΣΕΦΚ.

• Όχι μόνο δεν έκανε απολύτως τίποτε, για να αντιμετωπιστεί η επίθεση που δέχτηκε ο κλάδος των εργαζομένων στα ξενόγλωσσα φροντιστήρια στο νομό Αττικής από το 2005, κλάδο τον οποίο εκπροσωπεί το σωματείο «Βύρωνας»,όπου απόλυτη πλειοψηφία έχει το ΠΑΜΕ.
• Όχι μόνο δεν μπόρεσαν να σταματήσουν τη δράση του εργοδοτικού στημένου «εργατικού» σωματείου, του οποίου το ΔΣ αποτελούν συγγενείς εργοδοτών, κάνει εκλογές με μπράβους και δικηγόρος του είναι ο αντιπρόεδρος του ΔΣΑ, εκλεγμένος με την ΠΑΣΚΕ, Βερβεσός, αλλά οδήγησαν τον κλάδο σε συντριβή, καθώς αυτό το εργοδοτικό «σωματείο» υπογράφει με τους εργοδότες ΣΣΕ που καταργεί όλα τα εργατικά δικαιώματα (-40% το ωρομίσθιο, κατάργηση των θεσμικών κατακτήσεων για την προϋπηρεσία, νόμιμη η μη πληρωμή των  καθηγητών στις διακοπές Χριστουγέννων-Πάσχα).

Αντίθετα,3 χρόνια τώρα συκοφαντούν τη δράση του ακηδεμόνευτου συνδικαλισμού,απαξιώνουν και υπονομεύουν τον ΣΕΦΚ, που μπόρεσε να συγκρουστεί με την εργοδοσία και να δώσει νικηφόρες μάχες για να υπάρχει και να ισχύει η ΣΣΕ, με τίμημα τις διώξεις, τις αγωγές και τις μηνύσεις από την εργοδοσία, που στηρίζει κάθε συνάδελφο και συναδέλφισσα, όταν διεκδικεί,που ήταν και είναι παρών στις μάχες του εργατικού και εκπαιδευτικού κινήματος.
Η Γενική Συνέλευση του ΣΕΦΚ καταγγέλλει ως διασπαστική την απόφαση του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών να αποσύρει τις δυνάμεις του από τον ΣΕΦΚ. Αποτελεί πράξη ανοιχτής υπονόμευσης των κατακτήσεων του κλάδου των εργαζόμενων
καθηγητών στα φροντιστήρια. Είναι αποτέλεσμα της κυνικής θέσης πως «καλό και ορθό είναι ότι υπηρετεί το κόμμα και όχι το κίνημα».

• Καλούμε όλους και όλες τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες να δώσουν τη μάχη για την εφαρμογή της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, να συμμετέχουν στις εκλογές του ΣΕΦΚ στις 26,27,28 Νοέμβρη.
• Καλούμε τα μέλη του ΠΑΜΕ, τους ψηφοφόρους του ΚΚΕ που εργάζονται στα φροντιστήρια να μην πειθαρχήσουν στην απόφαση και να παραμείνουν στο σωματείο των εργαζόμενων στα φροντιστήρια καθηγητών, να παλέψουμε μαζί χωρίς διαχωρισμούς, ιδεολογικές και κομματικές περιχαρακώσεις ενάντια στη χούντα κυβέρνησης-ΔΝΤ-ΕΕ, για να ανατραπεί η αντεργατική και αντιασφαλιστική πολιτική, για να μην περάσει ο εργασιακός μεσαίωνας και ο εκφασισμός της κοινωνίας.

ΕΞΩ ΤΑ, ΜΑΤ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ-ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΟΥΣ.

ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΧΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ.

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ.

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ. ΤΡΙΤΗ 12 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ – 6.30μμ – Προπύλαια

Σε πραγματικό εφιάλτη μετατρέπεται η προοπτική της ανεργίας. Η απόφαση του ΔΟΛ, ιδιοκτήτη του εκδοτικού οίκου «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ», να κλείσει την εταιρεία και να πετάξει στο δρόμο 100 εργαζόμενους είναι μόνο ένα μικρό παράδειγμα. Στο ΔΟΛ και σε όλα τα Μέσα Ενημέρωσης γίνονται καθημερινά απολύσεις για τις οποίες καμία «ανεξάρτητη» εφημερίδα δεν γράφει, κανένα «αντικειμενικό» κανάλι δεν αναφέρει… Τα super market ΑΤΛΑΝΤΙΚ που απασχολούν 3600 εργαζόμενους κήρυξαν πτώχευση. Η μεγαλύτερη βιομηχανία παραγωγής καλωδίων η FULGOR Α.Ε, στέλνει 330 άτομα στην ανεργία. Στην Teleperformance η εργοδοσία πετάει στο δρόμο δεκάδες εργαζόμενους, στις εταιρείες τηλεπικοινωνιών έχουν γίνει εκατοντάδες απολύσεις τον τελευταίο χρόνο, χιλιάδες συμβασιούχοι του δημοσίου βρίσκονται ήδη στην ανεργία και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.
Το μνημόνιο μπήκε στη ζωή μας κανονικά με την ανεργία να χτυπάει κάθε νοικοκυριό, τους ανέργους να εκτινάσσονται στο 1.000.000 , την ακρίβεια να καλπάζει με 5,5% πληθωρισμό και τη φτώχεια να δείχνει τα δόντια της ακόμα και σε τμήματα που παραδοσιακά δεν τη γνώριζαν. Οι εργαζόμενοι δέχονται τους εργοδοτικούς εκβιασμούς για μειώσεις μισθών και χειρότερες συνθήκες εργασίας, με πρόσχημα πολλές φορές την κρίση και «αντίτιμο» την παραμονή στην εργασία. Με το τέλος του καλοκαιριού η εργοδοσία κλιμάκωσε την επίθεση, αφού προηγουμένως της έλυσε τα χέρια η κυβέρνηση του κεφαλαίου, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης με όλο αυτό τον κατακλυσμό των αντεργατικών νόμων και ρυθμίσεων.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με πολιορκητικό κριό το δημόσιο χρέος έβαλε σε εφαρμογή το πιο βάρβαρο πρόγραμμα αναδιανομής εισοδήματος σε βάρος των εργαζομένων και σε όφελος μιας μειοψηφίας επιχειρηματιών, τραπεζιτών και εφοπλιστών. Δε δίστασε να εκποιήσει τις ζωές και το μέλλον της εργαζόμενης κοινωνίας, να περικόψει μισθούς, να καταργήσει θέσεις εργασίας, να αφαιρέσει τις κατακτήσεις του προηγούμενου αιώνα. Οι αλλαγές που εφαρμόζει στις εργασιακές σχέσεις έχουν στόχο την ανατροπή κάθε σταθερότητας στην εργασία, την κυριαρχία των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και κάθε εργασιακής προστασίας. Μας θέλουν τον καθένα μόνο του και όλους μαζί ανίσχυρους απέναντι στην πολιτική τους.
Οι δυνάμεις του συστήματος άνοιξαν όλα τους τα χαρτιά. Το ερώτημα είναι τι κάνουμε εμείς, οι εργαζόμενοι. Θα πειθαρχήσουμε στην πολιτική του κεφαλαίου, της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, που εφαρμόζει η κυβέρνηση με την ψήφο του ΛΑΟΣ και τη συναίνεση της Ν.Δ.; Θα υποταχτούμε όπως προτείνει η συνδικαλιστική «μας» ηγεσία που πρόθυμα συνδιαλέγεται με την Τρόικα, όταν πεισματικά αρνείται να οργανώσει την αντίσταση των εργαζόμενων και την αντεπίθεση στον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει; Θα ανεχτούμε το αντεργατικό πογκρόμ, αυταπατώμενοι ότι μπορούμε να τη βολέψουμε ατομικά; Η κυρίαρχη πολιτική δεν αφήνει καμία χαραμάδα για τέτοιες αυταπάτες. Με μαζικό, αποφασιστικό και πρακτικό τρόπο να αρνηθούμε να πληρώσουμε την κρίση που μας φόρτωσαν. Να κάνουμε την οργή μας για τα δισεκατομμύρια που χαρίζουν στους τραπεζίτες και τη μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων, δύναμη κρούσης με το κράτος, την κυβέρνηση και τους εργοδότες. Να κάνουμε την αγανάκτησή μας δύναμη σύγκρουσης και ανατροπής.

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΘΥΣΙΑΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

•  Απαγόρευση όλων των απολύσεων.
•  Επίδομα ανεργίας για όλους τους ανέργους, χωρίς προϋποθέσεις, για όλο το διάστημα της ανεργίας, ίσο με τον κατώτερο μισθό.
•  Πλήρης ιατροφαρμακευτική και ασφαλιστική κάλυψη των ανέργων.
• Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Κατάργηση όλων των ελαστικών μορφών εργασίας. Κάτω τα χέρια από τις συλλογικές συμβάσεις.

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ,
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΩΝ «ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ»
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ ΧΑΡΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ
ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ

OXI στις ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ-ΤΩΡΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ!

69 χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ

ΕΑΜ: 

Η ΑΓΝΟΗΜΕΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

  Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
 Στο καθιερωμένο εορτολόγιο της Αριστεράς, επέτειοι σαν την 28η Οκτωβρίου και την 23η Φεβρουαρίου (ίδρυση της ΕΠΟΝ) ήταν σχεδόν πάντα συνώνυμα της ρουτίνας. Άνευρες, άμαζες εκδηλώσεις για να βγει η υποχρέωση – κι αυτό ήταν όλο. Περίεργο φαινόμενο, αλήθεια, αυτή η επίμονη -ψυχρότητα του κόσμου της Αριστεράς (και ιδίως της νεολαίας της) απέναντι στους γιορτασμούς της ΕΑΜικής εποποιίας, που ανέβασε το ΚΚΕ στο απόγειο της δόξας του, χαρίζοντας του τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού.
Έφταιγαν μήπως οι αναπότρεπτοι συνειρμοί για την τραγική πορεία από το θρίαμβο στην ήττα, από το μαζικό ηρωισμό στα εγκληματικά λάθη, από την κυβέρνηση του βουνού στη Βάρκιζα; Αναμφίβολα ναι, αλλά όχι μόνο. Ήταν και οι ίδιες οι μετεμφυλιακές ηγεσίες της Αριστεράς, που συνέβαλαν, μισοσυνειδητά – μισοασυνείδητα, στην απονεύρωση της ΕΑΜικής ιστορικής μνήμης. Πιεζόμενες αρχικά από τις ύαινες της «εθνικοφροσύνης», που κατηγορούσαν την Αριστερά σαν ξενοκίνητη και στη συνέχεια από τις δικές τους φαντασιώσεις να γίνουν «εθνική δύναμη, με ρυθμιστικό ρόλο και κυβερνητικές ευθύνες», πάσχιζαν να κρύψουν ότι πιο επαναστατικό υπήρχε στην ΕΑΜική κληρονομιά. Οι γαλάζιες σημαίες εξαφάνισαν τις κόκκινες. Πικρή αλήθεια, αλλά αλήθεια. Μετά από 76 χρόνια αγώνων, το μόνο πράγμα που κατάφερε να «εθνικοποιήσει» το ΚΚΕ ήταν η ίδια η… ιστορία του!
Ότι δεν τολμούσε να πει η ελληνική Αριστερά, κυριευμένη από το σύνδρομο της «εθνικής νομιμοποίησης», το έλεγαν χωρίς κανένα ενδοιασμό φιλελεύθεροι διανοούμενοι μεγάλου διαμετρήματος, όπως ο Γιώργος Θεοτοκάς στα «Τετράδια Ημερολογίου 1939-1953» (εκδ. Εστία), από όπου και τα παρακάτω αποσπάσματα:
«14 Οκτωβρίου 1944.
[...] Η κραυγή που δέσποζε σε όλη αυτή την ανθρωποθάλασσα ήτανε: “Κάπα-Κάπα-Έψιλον” [...] Εδώ έχουμε να κάνουμε με δυνάμεις αλόγιστες. Στον αέρα υπάρχει Ρώσικη Επανάσταση, μα και Γαλλική Επανάσταση και Κομμούνα του Παρισιού και απελευθερωτικός εθνικός πόλεμος και ποιος ξέρει τι άλλα θολά στοιχεία που δεν τα ξεχωρίζουμε ακόμα. Ο λαός βρήκε μια λέξη και την πιπιλίζει ολοένα: “Λαοκρατία”.
[...] Μα συνάμα ο λαός βρίσκει και το ΚΚ που το εγκολπώνεται και το αγαπά, όχι για την κοσμοθεωρία του, που δεν την καταλαβαίνει, ούτε για το πρόγραμμα του, που είναι σήμερα ελαστικό και αμφίβολο σαν τα προγράμματα των αστικών κομμάτων, μα γιατί το νιώθει το ΚΚ δικό τον, το βλέπει πάντα κοντά του, το ακούει να μιλά τη γλώσσα του, αισθάνεται μαζί τον βαθιά ψυχική συγγένεια. Του παραδίδεται λοιπόν μ’ εμπιστοσύνη τυφλή, έτσι που μας ξεσκεπάζεται ξαφνικά, σε τούτη την απότομη στροφή της ιστορίας, μια πρωτεύουσα κόκκινη».
«15 Οκτωβρίου 1944.
Σήμερα αποκρίθηκε η αστική τάξη [...]. Πρόκειται βέβαια για το κοινό του κέντρου της πόλης που είναι κατά πλειοψηφία αστικό [...]. Η σημερινή διαδήλωση είναι πολύ αισθητά πιο καλοντυμένη και ευπαρουσίαστη από τη χτεσινή και περιείχε αρκετές κομψές κυρίες. Είναι η πρώτη φορά αυτές τις μέρες που ένιωσα στην Ελλάδα τόσο έντονα, τόσο ξεκάθαρα κι απόλυτα τον κοινωνικό διχασμό, την ατμόσφαιρα του ταξικού πολέμου. Αυτή είναι πια στο εξής η “ελληνική πραγματικότητα”».
Αυτό που δεν έβλεπαν (γιατί, βέβαια, δεν ήθελαν να δουν) οι μετεμφυλιακές ηγεσίες της Αριστεράς ήταν ότι η ΕΑΜική εποποιία αποτέλεσε μια διαδικασία κοινωνικής επανάστασης, όπου ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας αποτέλεσε το ιστορικό πλαίσιο, τη μορφή, αλλά όχι το περιεχόμενο αυτής της διαδικασίας.
Αποτέλεσμα αυτής της στενής οπτικής ήταν η μονόπλευρη υπερεκτίμηση του ρόλου και της σημασίας που είχε το αντάρτικο. Και, αντίστοιχα, η εξόφθαλμη υποτίμηση του μαζικού αγώνα στα αστικά κέντρα και κυρίως στην Αττική. Δεν είναι τυχαίο ότι η Αριστερά, όπως και το επίσημο κράτος, γιορτάζει σαν ημέρα της Εθνικής Αντίστασης την επέτειο της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοπόταμου κι όχι, για παράδειγμα, τη συγκλονιστική γενική απεργία της Αθήνας που οδήγησε στη ματαίωση της πολιτικής επιστράτευσης. Κι όμως, όπως τονίζει ο ΓΤ του ΕΑΜ Θαν. Χατζής στο έργο του «Η νικηφόρα Επανάσταση που χάθηκε», αντίθετα με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου η αντικατοχική αντίσταση «ταυτίζεται με το αντάρτικο, τις ένοπλες συγκρούσεις, τα σαμποτάζ, τις ανατινάξεις, τις μυστικές οργανώσεις, στην Ελλάδα η αντίσταση πήρε μια πολύ πλατύτερη έκταση με δικές της ιδιομορφίες. Έγινε ένα πανεθνικό, παλλαϊκό κίνημα με πολύμορφες εκδηλώσεις ατομικών πρωτοβουλιών, μικρών ομάδων, μαζικών παλλαϊκών αγώνων, απεργιών και διαδηλώσεων άοπλων πολιτών, “ελεύθερων σκοπευτών”, αντάρτικων ομάδων, παρτιζάνικου και πολεμικής δράσης ενός πρωτοφανέρωτου εθελοντικού λαϊκού στρατού».
Εργατική σφραγίδα
Η αποφασιστικής σημασίας ιδιομορφία της ελληνικής αντίστασης ήταν η πρωταγωνιστική παρουσία της εργατικής τάξης σ’ αυτήν. Ασφαλώς δεν ήταν τυχαίο το ότι η πρώτη μαζική αντιστασιακή οργάνωση που δημιουργήθηκε (με πρωτοβουλία, εννοείται, του ΚΚΕ) ήταν το Εργατικό Εθνικοαπελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΕΑΜ), ήδη στις 16 Ιουλίου του 1941. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι το ιδρυτικό του ΕΕΑΜ ήταν σαφέστερο ακόμα και από την απόφαση της 6ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ, που είχε συνέλθει δυο εβδομάδες πριν! Η τελευταία είχε αρκεστεί σε ασάφειες περί «εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης», σχετικά με τον πολιτικό προσανατολισμό του αντιστασιακού κινήματος.
Αντίθετα, το ΕΕΑΜ θέτει ως σαφή στόχο, πέρα από την οργάνωση της πάλης για τις άμεσες οικονομικές διεκδικήσεις της εργατικής τάξης και την απελευθέρωση της χώρας από τον ξένο ζυγό, τα εξής:
«Να εργαστεί για τη συνένωση όλων των αριστερών δυνάμεων της χώρας (κομμουνιστών, σοσιαλιστών, αγροτικών, αριστερών δημοκρατικών) σ’ ένα συνασπισμό της Αριστεράς, που, ύστερα από το διώξιμο των κατακτητών, θα διεκδικήσει την πλειοψηφία του ελληνικού λαού και τη διακυβέρνηση της χώρας, με βάση ένα κοινό πρόγραμμα». (Χατζής, τ. Α’, σελ. 128). Με άλλα λόγια, θέτει ευθύς εξαρχής το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα κάθε επανάστασης, το πρόβλημα της εξουσίας.
Δεκάδες ήταν οι κλαδικές και γενικές απεργίες, που πήραν πολλές φορές, μορφή ένοπλης σύγκρουσης, στη διάρκεια της κατοχής. Μόνο από την άνοιξη του 1943 μέχρι την απελευθέρωση υπολογίζεται ότι έγιναν πάνω από 100 κλαδικές και γενικές απεργίες, χώρια οι μικρότερες. Ορόσημα σ’ αυτή την πορεία της εργατικής πάλης ήταν:
* Η γενική απεργία των δημόσιων υπαλλήλων, που ξεκίνησε στις 12 Απριλίου του 1942 στην Αθήνα, για να επεκταθεί τις επόμενες μέρες σε όλες τις πόλεις. Η απεργία, παρότι κηρύχτηκε ιδιώνυμο αδίκημα που επέσυρε τη θανατική ποινή, κράτησε δέκα ημέρες και τέλειωσε με κατά κράτος υποχώρηση των Γερμανών και των Κουΐσλινγκ.
* Το παλιρροιακό απεργιακό κύμα του Σεπτέμβρη του 1942 στην Αθήνα και τον Πειραιά, που οργανώθηκε και καθοδηγήθηκε υποδειγματικά από το ΕΑΜ. Στη διάρκεια αυτού του απεργιακού κύματος έκαναν για πρώτη φορά την εμφάνιση τους οι Λαϊκές Επιτροπές.
* Ο τιτάνιος αγώνας του λαού της Αθήνας, το Φλεβάρη – Μάρτη τον 1943, εναντίον της πολιτικής επιστράτευσης που είχε διατάξει ο Χίτλερ με ραδιοφωνικό του διάγγελμα, στις 21 Φλεβάρη. Γενική απεργία, μαζικές διαδηλώσεις, συγκρούσεις με καραμπινιέρους και αστυνομικούς, πυρπόληση του υπουργείου Εργασίας, όπου κάηκαν οι κατάλογοι της επιστράτευσης από τους διαδηλωτές, ένοπλες συγκρούσεις με τις δυνάμεις των κατακτητών – κοντολογίς μια γενική πολυαίμακτη εξέγερση, που έληξε σας 5 Μαρτίου με ταπεινωτική και κατά κράτος υποχώρηση των Γερμανών. Μια νίκη του αντιστασιακού κινήματος, που δεν είχε αντίστοιχο σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη.
* Πρέπει επίσης να σημειωθεί ο πολύ σοβαρός ρόλος που έπαιξε το φοιτητικό κίνημα σαν πυροκροτητής, πολλές φορές, της λαϊκής πάλης και σαν βασικός κοινωνικός σύμμαχος της εργατικής τάξης. Ενδεικτικά αναφέρουμε την πανσπουδαστική απεργία που κηρύχτηκε σε Αθήνα -Πειραιά στις 17 Νοεμβρίου (σημαδιακή ημερομηνία από τότε!) του 1941 και τέλειωσε με αποδοχή όλων των αιτημάτων από τις αρχές.
Αλλά και στον αντάρτικο αγώνα η εργατική τάξη είχε μεγάλο ειδικό βάρος. Βέβαια, για προφανείς λόγους, το αγροτικό στοιχείο υπερτερούσε αριθμητικά στον ΕΛΑΣ. Ωστόσο, η σπονδυλική στήλη τον ΕΛΑΣ, δηλαδή οι αξιωματικοί τον, αποτελούνταν κατά κύριο λόγο από εργάτες – υπάλληλους και φοιτητές. Όπως προκύπτει από ορισμένες ενδείξεις που αναφέρονται σε βιβλία για τον ΕΛΑΣ (Μητσόπουλος, «Το 30ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ», Αρσενίου, «Η Θεσσαλία στην Αντίσταση» κ.λ.π.), η κοινωνική σύνθεση των σχολών έφεδρων αξιωματικών του ΕΛΑΣ ήταν περίπου η εξής: Εργάτες 30%, φοιτητές 20-25%, υπάλληλοι 10-12%, αγρότες 13-18% κ.ά.
Δυαδική εξουσία
Ας δώσουμε και πάλι το λόγο στον Γ. Θεοτοκά, ο οποίος, μέσω του ήρωα του Θρασύβουλου, αντάρτη του ΕΔΕΣ, ομολογεί τα εξής:
«Μου έκανε εντύπωση και το βαθύτερο ποιόν αυτού του πρωτόγονου επαναστατικού στρατού. Είχαν καλύτερη οργάνωση από μας, μολονότι εμείς είχαμε πολλά μορφωμένα στελέχη κι αυτοί ελάχιστα [.,,]. Είχαν φτιάξει ένα πυρήνα νέου κράτους που ήταν λαϊκό, πολεμικό και επαναστατικό μαζί ολότελα πρωτόγονο, όμως λειτουργούσε κιόλας μ’ ένα τρόπο που σου έδινε -την εντύπωση ότι ο λαός ο ίδιος, χειραφετημένος για πρώτη φορά, κυβερνούσε και δίκαζε τον εαυτό του». («Ασθενείς και Οδοιπόροι»).
Και πάλι, ένας φιλελεύθερος αστός είναι πολύ περισσότερο διορατικός από τους κομμουνιστές, που θέλουν να εθελοτυφλούν. Η Λαϊκή Αυτοδιοίκηση του ΕΑΜ δεν έχει καμιά σχέση ακόμα και με την πιο εκδημοκρατισμένη Τοπική Αυτοδιοίκηση που θα μπορούσε να υπάρξει σε καπιταλιστικές συνθήκες, όπως και οι Λαϊκές Επιτροπές για το συσσίτιο, την παιδεία, τον πολιτισμό κ.λ.π. δεν είχαν καμιά σχέση ακόμα και με το πιο προχωρημένο «κράτος πρόνοιας».
Δημιουργημένες από την αυθόρμητη, αρχικά, λαϊκή πρωτοβουλία, χωρίς να προβλέπονται από καμιά θεωρητική ανάλυση και κανένα πολιτικό πρόγραμμα, εξελίχθηκαν, κάτω από τη δυναμική των ίδιων των γεγονότων, σε έμβρυα λαϊκής δημοκρατίας. Ήταν, ας το πούμε έτσι, η πρωτότυπη ιστορική μορφή λαϊκής εξουσίας που δημιούργησε το ελληνικό επαναστατικό κίνημα, το ιστορικό αντίστοιχο της γαλλικής Κομμούνας, των ρώσικων Σοβιέτ και των ιταλικών εργατικών Συμβουλίων. Η ίδια η γέννηση τους και η δράση τους «φώναζε» ότι στην Ελλάδα της κατοχής και της απελευθέρωσης είχε δημιουργηθεί μια ιδιόμορφη δυαδική εξουσία, που θα έφερνε γρήγορα στην ημερήσια διάταξη το ερώτημα «ποιος – ποιον»;
Αυτή η λαϊκή εξουσία, που διαμορφώνεται «από τα κάτω προς τα πάνω», συγκροτείται με το σχηματισμό της Προσωρινής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ), δηλαδή της κυβέρνησης του βουνού, το Μάρτη του 1944. Τον επόμενο μήνα οργανώνονται από την ΠΕΕΑ σε ολόκληρη την Ελλάδα, ελεύθερη και κατεχόμενη, γενικές εκλογές για την ανάδειξη Εθνικού Συμβουλίου.
Είναι η πρώτη φορά που ψηφίζουν στην Ελλάδα οι γυναίκες και οι νέοι από 18 χρονών και πάνω. Η συντριπτική κυριαρχία του ΕΑΜ στον ελληνικό λαό αποτυπώνεται στις εκλογές αυτές; Στην Αθήνα ψηφίζουν 312.000, στον Πειραιά 75.000 και σε όλη την Ελλάδα 1.500.000 -1.800.000 (ανάλογα με την ιστορική πηγή) πολίτες. Στις γενικές εκλογές του 1936 είχαν ψηφίσει αντίστοιχα 120,000, 50.000 και 1.278.000!!!
Μετά την απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανούς, παρά τις συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας και τις ολέθριες ταλαντεύσεις της ηγεσίας του ΕΑΜικού μπλοκ, οι Επιτροπές Λαϊκής Αυτοδιοίκησης, που εκλέγονται σε πάνδημες λαϊκές συνελεύσεις, αναλαμβάνουν πλήρως την εξουσία και θέτουν υπό τις διαταγές τους την Εθνική Πολιτοφυλακή. Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, δημεύουν περιουσίες μαυραγοριτών και δοσίλογων, προχωρούν σε κατασχέσεις εργοστασίων και αναθέτουν τη λειτουργία τους σε εργατικές επιτροπές. Ο εργατικός έλεγχος στην παραγωγή και τη διανομή των προϊόντων καθιερώνεται παντού.
Δυο γραμμές στο ΚΚΕ
Πως ένα τέτοιο μεγαλειώδες λαϊκό κίνημα είχε μια τόσο άδοξη κατάληξη; Σ’ αυτό το βασανιστικό ερώτημα που ζεματάει ακόμα, οι ηγεσίες της Αριστεράς δεν τόλμησαν ποτέ να δώσουν ουσιαστικές απαντήσεις. Ακόμα κι όταν το 12ο Συνέδριο του ΚΚΕ αποφάσιζε να γραφτεί και να συζητηθεί στις οργανώσεις η ιστορία του κόμματος, το «Σχέδιο Σύντομης Ιστορίας του ΚΚΕ» που δημοσίευσε, το 1988, η Κεντρική Επιτροπή ήταν μια καταγέλαστη συνοπτική εξιστόρηση γεγονότων, που απέφευγε επιμελώς και την παραμικρή ουσιαστική εκτίμηση.
Μεμονωμένοι αγωνιστές έδωσαν διάφορες ερμηνείες, ανάλογα με το ιδεολογικοπολιτικό τους στίγμα. Ορισμένοι έριξαν το ανάθεμα στη Σοβιετική Ένωση και στη συμφωνία της Γιάλτας. Αλλά όσο κι αν η πολιτική της σταλινικής ηγεσίας και ιδίως η διάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς δυσκόλεψαν το ελληνικό επαναστατικό κίνημα, το να αποδίδει κανείς σε εξωτερικούς παράγοντες την ήττα είναι εκτός από αντι-μαρξιστικό και επιζήμιο, αφού καλλιεργεί τη μοιρολατρία στους αριστερούς. Άλλοι, πάλι, υπερέβαλαν τον αρνητικό ρόλο κάποιων ηγετικών προσωπικοτήτων του ΚΚΕ, ενδίδοντας στη μεταφυσική ή την πρακτορολογία. Κατά τη γνώμη μας, πιο κοντά στην αλήθεια είναι εκείνοι που θεωρούν την τραγική κατάληξη της ΕΑΜικής επανάστασης αποτέλεσμα της συνολικής ιδεολογικής και πολιτικής ανωριμότητας του έλληνα του εργατικού κινήματος, συμπεριλαμβανομένης και της κομμουνιστικής εμπροσθοφυλακής του.
Σημειώσαμε παραπάνω ότι η εργατική τάξη αναδείχθηκε σε σπονδυλική στήλη του αντιστασιακού κινήματος – με τον όγκο της, με τις θυσίες της, με το κόμμα της. Όμως, άλλο πράγμα είναι η οργανωτική υπεροχή μιας τάξης μέσα σ’ ένα κίνημα κι άλλο πράγμα είναι η ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία. Η τελευταία προϋποθέτει πολιτικές οργανώσεις της τάξης με σαφή πολιτικό πρόγραμμα και θέληση να το υλοποιήσουν. Κι αυτό δεν υπάρχει.
Ο Λίβανος, η Καζέρτα, η Βάρκιζα δεν ήταν κάποια αναπάντεχα, μεμονωμένα λάθη. Ήταν καρποί μιας ολόκληρης ιδεολογικοπολιτικής συγκρότησης, που αποτυπώνεται στο πρόγραμμα της «Λαϊκής Δημοκρατίας». Ένα πρόγραμμα που διατυπώνεται σε χοντρές γραμμές τον Ιούνιο του 1943 από το ΚΚΕ και πιο αναλυτικά στο 7ο Συνέδριο του, το 1945. Όπως αναφέρουν οι Γ. Μακρης και, Χ. Βερναρδάκης
(«Κόμματα και κοινωνικές συμμαχίες στην προδικτατορική Ελλάδα»), το πρόγραμμα αυτό αποτελεί μια αντιφατική συμπύκνωση:
«Και οι δύο αυτές τάσεις, τόσο αυτή της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής, όσο και ο οικονομισμός – σταλινισμός ενυπάρχουν στο πρόγραμμα ως αντιφατικές εκφράσεις του». Και ο Θ. Χατζής τονίζει: «Είναι μια μορφή εξουσίας που δεν είναι αστική δημοκρατία, ούτε όμως και εξουσία της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού. Υποσχόταν, βέβαια, να προχωρήσει και σε εθνικοποιήσεις αργότερα, αλλά τόνιζε ότι θα ενίσχυε κάθε ιδιωτική πρωτοβουλία, για να δημιουργηθεί εθνική βιομηχανία και να γίνει η εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας».
Κατά τη γνώμη μας. πίσω από την πολιτική ατολμία βρίσκεται και η στρατηγική πλάνη των «δύο ξεχωριστών επαναστάσεων, μιας αστικοδημοκρατικής πρώτα και μιας σοσιαλιστικής στη συνέχεια», μια βαριά κληρονομιά του ΚΚΕ και της Κομιντέρν από τη δεκαετία του’30.
Και το πιο μεγαλειώδες κίνημα οδηγείται σε ήττα, χωρίς όχι απλά εργατικό κόμμα, αλλά χωρίς εργατικό κόμμα με εργατική πολιτική. Αρνητική αλλά καταλυτική απόδειξη αυτής της αλήθειας ήταν και η τύχη της εκστρατείας «εργατικής καθαρότητας» που κήρυξε ο Ζαχαριάδης στο 7ο Συνέδριο του 1945: Για να αποκατασταθεί η αλλοιωμένη ταξική σύνθεση του κόμματος οι αγρότες – μέλη που περνάνε δια της βίας στο Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας (έτσι βρέθηκε και μαζικός σύμμαχος!).
Αυτή η γραφειοκρατική «ταξική οργανωτική πολιτική», μαζί με τις αντίστοιχες εργατίστικες εκφράσεις της στο πολιτικό πεδίο δεν εμπόδισε την τελική ήττα.
Φυσικά, όλα αυτά είναι ζητήματα ανοιχτά για τους μαρξιστές ιστορικούς του μέλλοντος. Το σίγουρο είναι ότι η Αριστερά και έχει ανάγκη και δικαιούται να κατακτήσει την ιστορία της μεγαλύτερης και τραγικότερης εποποιίας της. Όχι μόνο γιατί το παρελθόν ζει πάντα μέσα στο παρόν. Αλλά και γιατί, επιτέλους, αν η Εθνική Αντίσταση αναγνωρίστηκε από το επίσημο κράτος, η ΕΑΜική επανάσταση δεν αναγνωρίστηκε ποτέ ούτε από τους ίδιους τους πρωτεργάτες της!

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!!

Ανακοίνωση της Ρ.Π.Μ.Λ στη γ.σ  της Ε.Ε.Λ.Π 28.09.2010 

Η κρίση που έχει ξεσπάσει στο σύνολο του καπιταλιστικού κόσμου τα τελευταία χρόνια, φτάνοντας στην πόρτα μας με τη μορφή της κρίσης του δημόσιου χρέους, δε μπόρεσε να αφήσει ανέπαφες τις ρίζες του παγκόσμιου οικοδομήματος που χτίζεται πάνω στην εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης, στην εξάντληση των φυσικών πόρων ,την καταστροφή του περιβάλλοντος, στην υπερσυσσώρευση κερδών και κεφαλαίων, στην καταστροφή ζωντανής εργασίας μέσω της έκρηξης της ανεργίας, των ελαστικών μορφών εργασίας και της υποαπασχόλησης.

Πριν ένα χρόνο περίπου, το βράδυ των εκλογών, αυτό που κυριαρχούσε στην αδιάφορη και αηδιασμένη από τον 5ετή πόλεμο της δεξιάς, ελληνική κοινωνία, ήταν μία κρυφή ελπίδα ανακούφισης και ανάσας. Η αυταπάτη γρήγορα έδωσε τη θέση της στην ωμή πραγματικότητα, όταν η κυβέρνηση του Παπανδρέου έδειξε τις προθέσεις της με θύματα χιλιάδες εργαζόμενους στα προγράμματα STAGE και τους συμβασιούχους του δημοσίου.

Κανένας όμως δεν πίστευε το μέγεθος και το βάθος της επίθεσης που σχεδίαζε η νέα κυβέρνηση όταν λίγους μήνες μετά την εκλογή της και με πολιορκητικό κριό το δημόσιο χρέος έβαζε σε εφαρμογή το πιο βάρβαρο πρόγραμμα αναδιανομής εισοδήματος σε βάρος των εργαζομένων και σε όφελος μιας μειοψηφίας, επιχειρηματιών, τραπεζιτών και εφοπλιστών.

Εκτελώντας χρέη εντεταλμένου του διεθνούς τραπεζικού κεφαλαίου, δε δίστασε να εκποιήσει τις ζωές και το μέλλον της εργαζόμενης κοινωνίας, δε δίστασε να υποθηκεύσει εδάφη, φυσικό πλούτο και πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, προκειμένου να εξασφαλίσει τα κέρδη και τα κεφάλαια που δήθεν μας δάνεισαν οι διεθνείς τοκογλύφοι του ΔΝΤ-Ε.Ε.-ΕΚΤ και οι εγχώριοι συνέταιροι και συνεργάτες της μισητής τρόικας.

Χωρίς ντροπή και δισταγμό η κυβέρνηση του προέδρου Cow-Boy της διεθνούς των σοσιαλφιλελεύθερων  χούλιγκαν του κεφαλαίου, με τις ψήφους του κολαούζου των ισχυρών, ΛΑΟΣ και την ανοχή της  Ν.Δ,  μέσα σε μία νύχτα, περιέκοψε μισθούς, κατάργησε επιδόματα και θέσεις εργασίας, αύξησε τα όρια συνταξιοδότησης, μείωσε τις συντάξεις, κατήργησε τις συλλογικές συμβάσεις και αφαίρεσε κατακτήσεις του προηγούμενου αιώνα.

Η επιλογή είναι σαφής και αμείλικτη. Για να κατορθώσει η αστική τάξη να επιβιώσει και να ξεπεράσει την κρίση της, να εδραιώσει τη θέση της στον περιφερειακό καταμερισμό και να δυναμώσει στο εσωτερικό μέτωπο, θα πρέπει η πλειοψηφία της κοινωνίας να καταδικαστεί στη φτώχεια, το κράτος να ξοδεύει λιγότερα για κοινωνικές δράσεις, να μάθουμε να ζούμε χωρίς ακόμη και αυτές τις ελλιπείς παροχές υγείας, χωρίς αξιόπιστη και δωρεάν εκπαίδευση, χωρίς φτηνές και ασφαλείς συγκοινωνίες. Να δουλεύουμε περισσότερο και να ζούμε λιγότερο.

Και όλα αυτά την εποχή που οι δυνατότητες της κοινωνίας μπορούν να εξασφαλίσουν λιγότερες ώρες δουλειάς, αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, αύξηση του κοινωνικού πλούτου, διαχείριση και κατανομή του για τις ανάγκες της πλειοψηφίας.  

Το «πρώτο ημίχρονο» της αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση και τις επιλογές του κεφαλαίου, βρήκε ένα εργατικό κίνημα με παραλυμένα τα νεύρα και παραδομένα τα αντανακλαστικά του, σε αντιλήψεις και θεωρίες που στο κέντρο τους δεν ήταν οι  ανάγκες των εργαζομένων.

Η λογική της συνυπευθυνότητας, της ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας αφόπλιζε το εργατικό κίνημα από αιτήματα και μορφές πάλης που να συγκρούονται με τα συμφέροντα των εργοδοτών και τις πολιτικές των κυβερνήσεων.

 Η γραφειοκρατία, ο εξαρτημένος κομματισμός και η κατάταξη ενός τμήματος της συνδικαλιστικής ηγεσίας ως μισθοφόροι  του καθεστώτος και των κυβερνήσεων, εμπόδισαν και εξακολουθούν να δυσκολεύουν την έκφραση της πραγματικής θέλησης των εργαζομένων. Διαμορφώνουν κλίμα ηττοπάθειας, αφού αρνούνται στην ουσία τη δυνατότητα του εργατικού κινήματος να ανατρέψει  αυτή την πολιτική, ακυρώνουν στην πράξη την προοπτική να καθορίσει με τη δράση του τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις. Η υπογραφή του Μνημονίου από τη ΓΣΕΕ μέσω της συμφωνίας με τον ΣΕΒ και η παραδοχή του μονόδρομου από τον πρόεδρό της ακριβώς αυτό αποδεικνύει. 

Απέναντι σε αυτή τη λογική που εκφράστηκε κυρίως από την ηγεσία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ μέσα από τη «συγκυβέρνηση» , ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ και τη συνενοχή της Αυτόνομης Παρέμβασης, δεν αντιπαρατέθηκε ένα ισχυρό κίνημα των «από κάτω», των εργατικών συνελεύσεων και των επιτροπών αγώνα.

Η πρακτική του ΠΑΜΕ, παρά τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά δεν κατόρθωσε να  αποτελέσει την  εναλλακτική λύση, στον πόλεμο της κυβέρνησης και του κεφαλαίου. Αγκιστρωμένο στη λογική της πίστωσης στο εκλογικό ταμείο του πολιτικού του φορέα, συντηρεί την αγωνιστικότητα όχι στην κατεύθυνση της τόνωσης της εργατικής αυτοπεποίθησης, των κατακτήσεων και της  ακύρωσης πλευρών της επίθεσης. Αναπαράγει ένα διχαστικό λόγο στη βάση των εργαζομένων ταυτίζοντας τις προθέσεις και τις διαθέσεις του κόσμου της δουλειάς, με τους στόχους και τα χαρακτηριστικά της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Εγκλωβισμένο στην πρακτική της ήρεμης και ελεγχόμενης  αντιπαράθεσης, δε μπόρεσε να ξεφύγει από τα αποδεκτά πρότυπα αντιστάσεων και να προτείνει μορφές και δράσεις που θα συσπειρώνουν τους εργαζόμενους απέναντι στο κράτος, την κυβέρνηση και τους μηχανισμούς της εξουσίας τους.

 Στο σωματείο μας οποιαδήποτε πρόταση ή πρωτοβουλία που ήταν έξω από τον κεντρικό  σχεδιασμό του ΠΑΜΕ, συναντούσε την αδιαφορία και την απαξίωση της πλειοψηφίας.

Το Δ.Σ της Ε.Ε.Λ.Π και της ΠΟΛ, δεν κατόρθωσε να σχεδιάσει αυτοτελώς με βάση τα δεδομένα και τις  ιδιαιτερότητες του κλάδου τη δράση του, καθιστώντας το ρόλο και τα μέλη του (ανεξαρτήτως παράταξης) επικυρωτές σχεδίων και δράσεων που  αποφασίζονταν πέρα και έξω από τις αυτοτελείς διαδικασίες του. Η επιλογή του μοντέλου που ανακυκλώνει με διαφορετικές ταμπέλες τη συσπείρωση μαζικών κομματικών κινήσεων, δεν μπορεί να είναι η μετωπική απάντηση στον πόλεμο του κεφαλαίου, όταν μάλιστα τα ταξικά όρια αυτής της συμμαχίας είναι ρευστά από την πλευρά των εργατικών συμφερόντων.

Πιστεύουμε ότι το εργατικό κίνημα μπορεί σήμερα να καταφέρει πλήγματα και να ανατρέψει το μαύρο μέτωπο που έχει διαμορφωθεί στον άξονα του Μνημονίου, των μέτρων  και της φιλοσοφίας του. Με ταξική ενότητα, αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο και ριζοσπαστική δράση.

            Μπορεί να καθορίσει τις εξελίξεις ως πρωταγωνιστής και όχι ως θεατής.

Μπορεί εάν βάλει στο κέντρο της διεκδίκησης τις σύγχρονες ανάγκες της εργατικής οικογένειας.

·         Εάν διεκδικήσει αυξήσεις όχι «πάνω από το όριο της φτώχειας», αλλά για να μπορεί να ζει με άνεση και αξιοπρέπεια.

·         Εάν άμεσα χαράξει μία γραμμή ανυποχώρητης πάλης που θα ανατρέπει τη συμφωνία ΣΕΒ-ΓΣΕΕ.

·         Εάν στα αιτήματά του πάψει να κάνει προτάσεις για την «ανάπτυξη» και την παραγωγικότητα, αλλά διεκδικήσει λιγότερες ώρες δουλειάς, περισσότερο ελεύθερο χρόνο σε  πόλεις και περιβάλλον με ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης.

·         Εάν ξεπεράσει τις ηγεσίες που το θέλουν ψηφοφόρο- χειροκροτητή και όχι διαμορφωτή θέσης και υποκείμενο δράσης.

·         Εάν με μαζικό, αποφασιστικό και πρακτικό τρόπο αρνηθεί να πληρώσει την κρίση και το χρέος που μας φόρτωσαν.

·         Εάν διεκδικήσει την έξοδο από την ΟΝΕ και  το ΕΥΡΩ για να συμβάλει μαζί με τους λαούς της Ευρώπης στη διάλυση της Ε.Ε από την πλευρά των λαϊκών συμφερόντων και της εργατικής προοπτικής.

·         Εάν διεκδικήσει την εθνικοποίηση των τραπεζών, και όλων των σημαντικών τομέων (υγεία ενέργεια μεταφορές κλπ.) με εργατικό έλεγχο, την απαγόρευση των απολύσεων, την κατάργηση των πολεμικών δαπανών και την αποφασιστική αύξηση του κοινωνικού τομέα  της οικονομίας.

·         Εάν κάνει την οργή για τα δισεκατομμύρια που χαρίζουν στους τραπεζίτες, την αγανάκτηση για τη μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων και το χάρισμα των κλεμμένων μέσω της περαίωσης, δύναμη κρούσης με το κράτος, την κυβέρνηση και τους εργοδότες και όχι υλικό εκτόνωσης και προϊόν τηλεθέασης.

Εάν από δύναμη πίεσης και διαμαρτυρίας μετεξελιχθεί σε δύναμη σύγκρουσης και ανατροπής.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΜΙΣΘΩΤΩΝ ΛΟΓΙΣΤΩΝ.

Εκτύπωση

 

Απεργία στον κλάδο του βιβλίου , Τετάρτη 29/9

Πριν από λίγες μέρες ανακοινώθηκε το αιφνιδιαστικό κλείσιμο των εκδόσεων «Ελληνικά Γράμματα» και η απόλυση 94 συναδέλφων. Ένας από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους που χρόνια λειτουργούσε με τη στήριξη του επιχειρηματικού ομίλου Λαμπράκη, πετάει στο δρόμο τους εργαζόμενους, ενώ την ίδια στιγμή ο μεγαλομέτοχος του ΔΟΛ, Ψυχάρης αγοράζει ποσοστό της τράπεζας FMPG. Εκατό εργαζόμενοι απολύονται και η πίτα ξαναμοιράζεται.

Η εξέλιξη αυτή αποτελεί ένα κομμάτι μόνο του σκηνικού που πάει να στηθεί στον κλάδο του βιβλίου αλλά και ευρύτερα. Η κυβερνητική πολιτική με πρόσχημα – καθοδήγηση το Δ.Ν.Τ. και τις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης περνάει τα πιο αντεργατικά μέτρα των τελευταίων δεκαετιών (κατάργηση συλλογικών συμβάσεων εργασίας, νόμος για τις ομαδικές απολύσεις, ελαστική εργασία κ. ά), εξαπολύοντας μια κατά μέτωπο επίθεση στον κόσμο της δουλειάς. Την ίδια ώρα δίνει προκλητικά πακέτα δισεκατομμυρίων σε τράπεζες και φοροαπαλλαγές (ήτοι περαίωση) σε μεγαλο-οφειλέτες (εργοδότες) κλπ.

Οι εργοδότες που εδώ και μήνες χρησιμοποιούν την «κρίση» ως μέσο εκφοβισμού, τώρα αξιοποιούν τα νέα μέτρα και προχωρούν ολοταχώς σε αντεργατικές μεθοδεύσεις, με ομαδικές απολύσεις, μειώσεις ωραρίων με ταυτόχρονη μείωση μισθών, συστηματική παραβίαση των συλλογικών συμβάσεων.

Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα και στο χώρο του βιβλίου, όπου οι εργαζόμενοι καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα με αυτό τον τρόπο (απολύσεις, μείωση μισθού).

Οι εργοδότες και οι οργανώσεις τους (ΠΟΕΒ, ΣΕΚΒ) παίζουν το κρυφτούλι στο θέμα της υπογραφής της κλαδικής συλλογικής σύμβασης εργασίας για το 2010. Χρησιμοποιούν διάφορα προσχήματα και κωλυσιεργίες για να αποφύγουν μια διμερή συνάντηση, ώστε να προχωρήσει η υπόθεση σύμβαση. Με τα χίλια ζόρια κάθισαν στο τραπέζι τον Ιούλη, δια του νομικού τους συμβούλου, χωρίς φυσικά να φέρουν συγκεκριμένες προτάσεις και δεσμεύσεις για τα αιτήματά μας. Από τότε τους ψάχνουμε και δεν τους «βρίσκουμε». Είναι ξεκάθαρη η πρόθεσή τους να υπονομεύσουν τη μεγάλη κατάκτηση του κλάδου, τη συλλογική μας σύμβαση. Ας ξέρουν καλά, πως δε θα τους το επιτρέψουμε.

Δε δημιουργήσαμε εμείς την κρίση τους, δε θα πληρώσουμε τις ζημιές τους! Το δικαίωμα στην εργασία και την αξιοπρέπεια δε διαπραγματεύεται, παρά κατακτιέται με αγώνες σε κάθε χώρο εργασίας. Ειδικά σε αυτή τη συγκυρία που πάνε να κάνουν πράξη έναν εργασιακό μεσαίωνα, προκειμένου να βγουν και πάλι κερδισμένοι, είναι επιτακτική ανάγκη να δώσουμε μια ηχηρή απάντηση και να βάλουμε ως ανάχωμα την αλληλεγγύη, τη συναδελφικότητα, τους αγώνες μας.

Γι’ αυτό

- στηρίζουμε τον αγώνα των εργαζομένων στα «Ελληνικά Γράμματα»

- απαιτούμε την άμεση υπογραφή κλαδικής σύμβασης εργασίας

- ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ την Τετάρτη 29/9

ΟΛΟΙ στην ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: 10.30 π.μ. στο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ του ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ (Σόλωνος & Ασκληπιού)

Να Σπάσουμε την Τρομοκρατία των Απολύσεων & των Συνδικαλιστικών Διώξεων της εργοδοσίας.

            ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

    ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ

                                                                                                

ΚΑΛΕΣΜΑ  

Ο συντονισμός πρωτοβάθμιων σωματείων εκφράζει για άλλη μια φορά την αλληλεγγύη του και την συμπαράσταση του στον αγώνα που δίνει ό συν. Γουρλάς Ν, Πρόεδρος του Συνδικάτου Εργαζομένων Εταιρειών Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών, για την αντιμετώπιση των διώξεων που προέρχονται από την διεύθυνση της «Παπασωτηρίου-press point ΑΕ”. Ο συνάδελφος βρίσκεται στον τρίτο μήνα της επίσχεσης εργασίας, έχοντας την  συμπαράσταση και αλληλεγγύη  όλου του ταξικού συνδικαλιστικού εργατικού κινήματος.

Η εταιρεία συνεχίζοντας τον πόλεμο που έχει ξεκινήσει με στόχο την συνδικαλιστική αδρανοποίηση, την απομόνωση και τελικά την απόλυση του συναδέλφου, προχώρησε σε ένα ακόμα βήμα. Προσέφυγε στην Επιτροπή του άρθρου 15 του Ν.1264/82 με αίτημα την έγκριση της μεταφοράς του σε χώρο εργασίας μακριά από τους εργαζόμενους της εταιρείας του και του αεροδρομίου. Η ενέργεια αυτή αποβλέπει στην νομιμοποίηση των παράνομων πρακτικών της εργοδοσίας που τυχόν δικαίωση της θα ανοίξει τον δρόμο για απόλυση του συναδέλφου.

Ο συντονισμός πρωτοβάθμιων σωματείων καταδικάζει και καταγγέλλει τις ενέργειες της εργοδοσίας. Καλεί τους εργαζόμενους της Αθήνας να εκφράσουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους απαιτώντας, την επάνοδο του στην εργασία του, την καταβολή των δεδουλευμένων, να σταματήσουν οι συνεχείς μετακινήσεις του που αποβλέπουν στην απομάκρυνση του από την μεγάλη μάζα των εργαζομένων του αεροδρομίου.

Καλεί τους εργαζόμενους σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το κατάστημα «Παπασωτηρίου» Κοραή και Πανεπιστημίου, την Τρίτη 21 Σεπτέμβρη 2010 και ώρα 18.00 για  βροντοφωνάξουμε και να απαιτήσουμε:

-ΟΧΙ ΣΤΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ

-ΚΑΤΩ  ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ

Η φετινή ΔΕΘ δεν θα είναι μια από τα ίδια.

Για τους πάνω, την αντιδραστική συμμαχία κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, ο Σεπτέμβρης είναι αφετηρία του νέου κύματος της επίθεσης, του μνημόνιου Νο 2, που φιλοδοξεί να ισοπεδώσει άμεσα ότι άφησε όρθιο το νομοθετικό πραξικόπημα του προηγούμενου Μαΐου: εξοντωτική λιτότητα σε μισθούς και συντάξεις, νέα δυσβάσταχτη φορολογία για τα λαϊκά στρώματα, έκρηξη των απολύσεων και άγρια περικοπή των επιδομάτων ανεργίας, επιβολή της μερικής απασχόλησης και των ατομικών συμβάσεων εργασίας, πωλητήριο σε όλες τις ΔΕΚΟ, καταβαράθρωση της δημόσιας υγείας και παιδείας, παράδοση των «κλειστών επαγγελμάτων» στις πολυεθνικές.
Στη ΔΕΘ ο πρωθυπουργός όχι απλά θα πάει με άδειο καλάθι, αλλά ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη δηλώνοντας ότι « θα πει όλη την αλήθεια». Αυτό με απλά λόγια σημαίνει επιθετική επιχειρηματολογία, του τύπου «τα μέτρα είναι απαραίτητα για να βγούμε από την κρίση» και «έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και χρόνια» αλλά και σκληρή αντιμετώπιση όλων των αγωνιζόμενων κλάδων, βαφτίζοντας όποιον αντιστέκεται σε συντεχνία. «Θα σώσουμε την χώρα από την χρεοκοπία» δηλώνει ο πρωθυπουργός ξεχνώντας φυσικά να πει ότι έχει ήδη οδηγήσει την εργατική οικογένεια στην φτώχεια και την χρεοκοπία και σηκώνοντας τα λάβαρα του «νέου πατριωτισμού» που είναι ο πατριωτισμός των τραπεζών, των βιομηχάνων ,των εφοπλιστών και των άλλων πραγματικών συντεχνιών που κερδίζουν και από την κρίση.
Ήδη η πρώτη εβδομάδα του Σεπτέμβρη μπήκε με το κλείσιμο από τον ΔΟΛ των εκδόσεων Ελληνικά Γράμματα (πετώντας στο δρόμο 100 εργαζόμενους), την απόλυση συνδικαλιστή μισθωτού τεχνικού και το στήσιμο βιομηχανίας μηνύσεων και συλλήψεων στους εργαζόμενους και αλληλέγγυους αγωνιστές που επί μήνες παλεύουν την εργοδοτική τρομοκρατία στο εστιατόριο banquet στη Θεσσαλονίκη.
Για τους κάτω, το ερώτημα είναι αμείλικτο:
Ή ο αντίπαλος θα προχωρά ακάθεκτος σαρώνοντας οτιδήποτε έχει απομείνει όρθιο, ή οι εργαζόμενοι θα σηκώσουν το ανάστημα τους και θα αντιδράσουν με ένα δεύτερο γύρο μαχητικών εργατικών αγώνων για την ανατροπή της επίθεσης, της κυβέρνησης και συνολικά του σύγχρονου καθεστώτος της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και τρομοκρατίας.
Η ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση πρωτοβάθμιων σωματίων και άλλων επιτροπών και πρωτοβουλιών αγώνα θέλει να γίνει το προανάκρουσμα του δεύτερου γύρου των εργατικών αγώνων σπάζοντας το κλίμα παθητικοποίησης που έχουν επιβάλει κυβέρνηση, ΜΜΕ και συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
Eνάντια στο συμβιβασμό της ΓΣΕΕ, την προδοτική συμφωνία της για την ΕΓΣΣΕ, την αποκλιμάκωση και σχεδιασμένη διάσπαση των αγώνων και την περιφρόνηση της εργατικής βάσης.
Για να πάρουν οι εργαζόμενοι την υπόθεση στα χέρια τους, για να έρθουν στην ημερήσια διάταξη τα εργατικά δικαιώματα που χτυπιούνται βάναυσα (μισθοί, ασφάλιση, σταθερή εργασία, δημόσια αγαθά, δημοκρατία στους χώρους δουλειάς), κόντρα στις απαιτήσεις της τρόικας. Για να μην πληρώσει ο λαός την κρίση, τα ελλείμματα, το χρέος και τους καπιταλιστικούς ανταγωνισμούς.

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
ΣΑΒΒΑΤΟ 11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 6ΜΜ ΚΑΜΑΡΑ

Καταγγέλλουμε την απόλυση του συναδέλφου Ντίνου Παλαιστίδη από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ

Η απόλυσή του είναι άδικη και προκλητική. Έχει εκδικητικό χαρακτήρα και αποτελεί επίθεση στο δικαίωμα του συνδικαλισμού και στο δικαίωμα κάθε εργαζόμενου να διεκδικεί τα δικαιώματά του.
Ο συνάδελφος είχε προσληφθεί το Μάη του 2004 ως υπάλληλος γραφείο (και για εξωτερικές εργασίες). Όμως με τη μεταφορά των εκδόσεων ΑΓΡΑ στο κτίριο της Ζωοδόχου Πηγής (Ιούλης 2007) και την έναρξη λειτουργίας του βιβλιοπωλείου (Οκτώβρης 2007), ο συνάδελφος τοποθετείται στο βιβλιοπωλείο και τα καθήκοντά του αλλάζουν. Μαζί με τα καθήκοντα στο βιβλιοπωλείο, ο εργαζόμενος εκτελούσε και άλλα καθήκοντα σχετικά με τη λειτουργία του εκδοτικού οίκου, τα οποία εκπλήρωνε με συνέπεια, παρ’ ότι του είχε ανατεθεί μεγάλος φόρτος εργασίας.
Για την εργασιακή του συνθήκη, το φόρτο εργασίας και την παράλογη απαίτηση να κάνει ενίοτε εξωτερικές εργασίες (μάλιστα με το δικό του μηχανάκι) ζήτησε, από τον Ιούλη του 2008, συνάντηση με τον εργοδότη. Όμως, αυτός αδιαφόρησε και ουσιαστικά απαξίωσε το συνάδελφο και το αίτημά του. Ο συνάδελφος για νε περιφρουρήσει την εργασιακή του συνθήκη ζήτησε να αλλαχτεί η ειδικότητά του σε πωλητή. Με δύο επιστολές του (Ιούλης 2009 και Νοέμβρης 2009) έθεσε και πάλι τα ζητήματα που τον απασχολούσαν καθώς και το ζήτημα για αλλαγή ειδικότητας. Εισέπραξε και πάλι αδιαφορία.
Στις 2/12/2009 ο εργαζόμενος στέλνει εξώδικο στην εταιρεία και λέει πως αν μέχρι τις 8/12/2009 δεν αντιμετωπιστούν τα ζητήματα που τον απασχολούν, θα προσφύγει στην Επιθεώρηση Εργασίας. Η εταιρεία «απαντά» με εξώδικο γεμάτο ανακρίβειες και ψεύδη.
Την Παρασκευή 8/1/2010 γίνεται η 3μερής συνάντηση στην Επιθεώρηση. Η Επιθεωρήτρια Εργασίας γνωμοδοτεί ότι, «η εταιρεία θα μπορούσε να επανεξετάσει το αίτημα του εργαζόμενου με προοπτική επίλυσης».
Στις 13/1 η εταιρεία προχωρά σε απόλυση του συναδέλφου για «αντισυμβατική συμπεριφορά» (!!!). Ο εργοδότης, κύριος Πετσόπουλος εκτός του ότι θεωρεί πως στην εταιρεία όλοι πρέπει να κάνουν τα πάντα, θεωρεί επίσης και πως το να ζητάς τα δικαιώματά σου είναι αντισυμβατική συμπεριφορά.
Οι συνάδελφοι στις εκδόσεις ΑΓΡΑ αντέδρασαν από την πρώτη στιγμή. Έθεσαν στον εργοδότη το ζήτημα της ανάκλησης της απόλυσης. Αυτός άφησε αρχικά να εννοηθεί πως μπορεί να επανεξετάσει την απόφασή του. Επί δεκαπέντε μέρες «το σκεφτόταν». Όπως αποδείχτηκε αυτό ήταν απλά στάχτη στα μάτια, ήταν μια ταχτική αποπροσανατολισμού και κωλυσιεργίας. Στις 28/1 καλεί τον απολυμένο και αφού του λέει πως, και μόνο η παρουσία του στο χώρο τού είναι δυσάρεστη, του προτείνει να αποδεχτεί την απόλυση και να επαναπροσληφθεί με σύμβαση ορισμένου χρόνου. Ουσιαστικά δηλαδή, να αποδεχτεί ο συνάδελφος το πέταγμά του από τη δουλειά, όταν λήξει η σύμβαση ορισμένου χρόνου. Τότε δε θα μιλάμε για απόλυση, αλλά για λήξη της σύμβασης. Ο απολυμένος τότε δε θα μπορεί να απαιτήσει ανάκληση της παράνομης και καταχρηστικής απόλυσης με συνδικαλιστικά και νομικά μέσα. .
Η ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

• Μας εξοργίζει η απόλυση, μας εξοργίζει και η κοροϊδία.
• Να ανακληθεί η εκδικητική απόλυση. Να γίνονται σεβαστά τα εργατικά δικαιώματα.
• ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΣΗΣ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟ, ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΟ
• Βομβαρδίστε με μηνύματα διαμαρτυρίας το μέιλ (info@agra.gr) και το ΦΑΞ (210-7018649)
• των εκδόσεων ΑΓΡΑ
• Να στηρίξουμε τις ΑΠΕΡΓΙΕΣ στις οποίες προχωρούν οι εργαζόμενοι στην «ΑΓΡΑ»: Τετάρτη 3/2 και Παρασκευή 5/2. Συγκέντρωση έξω από την «ΑΓΡΑ» (Ζωοδ. Πηγής 99 Εξάρχεια) στις 9.00 π.μ.

Ο Σύλλογός μας συγκροτεί ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΤΑΜΕΙΟ για τη στήριξη των ΑΠΕΡΓΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ: Αριθμός Λογ/σμού Εθνικής Τράπεζας 137/769971-92

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ
Μπροστά στην κλιμάκωση των επιθέσεων απ’ τη μεριά της κυβέρνησης, του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου, της ΕΕ και των εκπροσώπων τους για να φορτώσουν την κρίση στους εργαζόμενους, τη φτωχομεσαία αγροτιά και την νεολαία οι οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής, επαναστατικής, κομμουνιστικής Αριστεράς ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, ΕΚΚΕ, ΚΚΕ (μ-λ), ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, ΝΑΡ, ΟΚΔΕ Σπάρτακος, ΟΚΔΕ, ΣΕΚ σε συνάντησή τους αποφάσισαν τα εξής:
1.Το «Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης(ΠΣΑ)» που επεξεργάστηκε η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σύμφωνα με τις εντολές του μεγάλου κεφαλαίου και της ΕΕ και προωθείται με τη συναίνεση της ΝΔ και του ΛΑΟΣ έχει σαν αποκλειστικό του στόχο τη λεγόμενη «Δημοσιονομική εξυγίανση» υπέρ του κεφαλαίου και σε βάρος των εργαζόμενων. Δεν συνεχίζει απλά αλλά κλιμακώνει την ίδια εκείνη ταξική πολιτική που υπήρξε ο δημιουργός της κρίσης. Για αυτό δεν μπορεί να διορθωθεί αλλά πρέπει να ανατραπεί με τους αγώνες των εργαζόμενων. Οι παραπάνω οργανώσεις αποφάσισαν να εντείνουν τις προσπάθειές τους για μετωπική κοινή δράση, για τη νικηφόρα αντίσταση και την ανατροπή του ΠΣΑ και της αντιλαϊκής πολιτικής. Σε αυτή την κατεύθυνση θα εργαστούν για την ευρύτερη δυνατή κοινή δράση όλων των δυνάμεων της Αριστεράς και των εργαζόμενων στο μαζικό κίνημα. 2.To Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης στα πλαίσια των συμφωνιών του Μάαστριχτ και της Λισαβόνας αναδεικνύει περισσότερο παρά ποτέ το βάναυσο ταξικό ρόλο της ΕΕ. Η ΕΕ όχι μόνο δεν είναι μια ‘ένωση των λαών’, όχι μόνο δεν ‘συγκράτησε την κρίση’ όπως λένε, αλλά αποδείχτηκε παράγοντας όξυνσης της κρίσης και δύναμη κρούσης για να φορτωθεί στις πλάτες των εργαζόμενων. Για αυτό απαιτείται συνολική πάλη κατά της ΕΕ, ρήξη και αποδέσμευση από αυτήν..’ 3.Άμεσα η κοινή προσπάθεια τάσσεται υπέρ της ενίσχυσης των αγώνων της αγροτιάς. Θα συμβάλει στην ανάπτυξη ενός γνήσιου ταξικού και αγωνιστικού ρεύματος μέσα στο συνδικαλιστικό εργατικό κίνημα σε αντιπαράθεση με τον αστικό, γραφειοκρατικό, κυβερνητικό συνδικαλισμό αλλά και σε διάκριση με ρεφορμιστική υπονόμευση και την πολυδιάσπαση των δυνάμεων της εργατικής τάξης. Κεντρική επιδίωξη στη σημερινή συγκυρία είναι η αξιοποίηση όλων των δυνάμεών τους για την επιτυχία της Απεργίας της 10 του Φλεβάρη, όχι μόνο στον δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικό τομέα. Για την προώθηση των κατευθύνσεων αυτών αποφάσισαν μια πρώτη πολιτική συγκέντρωση και πορεία το Σάββατο 6 του Φλεβάρη στις 1μ.μ. με αφετηρία την Ομόνοια και με στόχο την πλατειά προπαγάνδα υπέρ της απεργίας της 10 του Φλεβάρη. Αποφασίστηκε ακόμα η συνέχιση και κλιμάκωση της κοινής δράσης των παραπάνω οργανώσεων με ενιαία παρέμβαση εν’ όψει της συζήτησης του ΠΣΑ στο ECOFIN στις 16 του Φλεβάρη, αλλά και τη συνέχεια του αγώνα για την ανατροπή του.